Haar deelname aan ‘Special Forces’ heeft een diepe indruk nagelaten bij Klaasje Meijer. Weken nadat ze al terug thuis was, bleef ze over Estland dromen.
“Ik heb nog een tijdje nachtmerries en heftige dromen gehad, ja. Logisch ook: in je slaap verwerk je de ervaringen van de dag, maar die tijd hadden we niet in Estland. Mijn brein moest alles nog een plaatsje geven. Af en toe schoot ik ook wakker met pijn aan mijn lies, terwijl die blessure al lang verdwenen was. Een soort fantoompijn, ja”, klinkt het in Humo.
Tijdens de opleiding moet je ook met gezag kunnen omgaan. Iets waar Klaasje Meijer, in tegenstelling tot Jo Hens weinig moeite mee had.
“Eerst en vooral: elke groep heeft een positivo als Jo nodig, iemand die met een kwinkslag even door al dat afzien breekt. Want, zoals ik zelfs in mijn hallucinerende toestand nog wist: ‘Humor! Humor! Humor!’ Achteraf bekeken hadden we misschien wat stelliger tegen zijn zelfverkozen exit moeten ingaan. Maar hij leek zo vastberaden. En na die devil run waren we allemaal naar adem aan het happen.”

