Toen Rob de Nijs kwam te overlijden, waren zijn vrouw, broer en schoonzus, Jets beste vriendin en haar petekind erbij. Robbert was net eventjes weg en Robs zoon Julius koos er bewust voor om er niet bij te zijn.
“Hij wilde het niet. En dat was helemaal goed. In dit soort situaties moet je altijd luisteren naar wat iemand wil en aankan. Het is zo persoonlijk. En nadat Rob was gestorven, kwam Julius er meteen bij. Ik denk dat het zo moest zijn, dat het voor Robbert en Julius allebei te moeilijk was om hun vader te zien sterven. Maar het is heel mooi verlopen”, zegt Rob in Libelle.
Vlak voor Rob stierf, gaf Jet hem nog een kus en zei ze dat hij mocht gaan. Ze hoopte hem op die manier zelfvertrouwen te geven.
“Ik vond het natuurlijk helemaal niet goed dat hij ging, maar ik moest het zeggen. Het was zijn tijd. Terwijl ik hem kuste, is hij gegaan. Als het toch moet gebeuren, dan graag zo: volledig veilig, niet alleen, gedragen door je dierbaren, waardig, zacht. Die nacht heb ik nog naast hem geslapen. Ik zag hoezeer zijn lichaam had geleden. Hij zag er ineens weer zo goed uit… Ik begrijp niet hoe dat kan.”

