In 1992 vluchtte Hila Noorzai weg uit Afghanistan omwille van de oorlog. Meer dan dertig jaar later keerde ze voor het eerst terug naar haar thuisland voor de documentaire ‘Hila voorbij de taliban’.
“Er was tot nu toe nooit een moment dat het veilig genoeg was om te gaan. En ik moet zeggen dat ik daar tot mijn 25e ook niet de aandrang toe had. De afgelopen jaren merk ik dat ik me steeds meer verbonden voel met het land en de cultuur, een soort hernieuwde kennismaking. Dat komt misschien doordat ik ouder word, dat ik dichter bij mezelf kom. Dat gevoel is organisch gegroeid tot deze serie”, zegt ze in Avrobode.
Als Afghanistan in het nieuws komt, dan is dat zelden positief. Het gaat over de terreur van de taliban, over mannen met baarden en wapens en hoe Afghaanse vrouwen niks mogen.
“In mijn programma wilde ik niet over, maar mét die vrouwen praten. Om kijkers te laten zien dat hoewel er heel veel niet mogelijk is, deze vrouwen heel veel wél mogelijk maken. Ik noem het veerkracht, want dat is wat ze hebben. Ze kunnen ook niet anders: ze moeten hun leven leiden, anders hebben ze niets meer.”

