Voor Henk Poort is zijn rol als Jopie in ‘Onze Jordaan veel meer dan zomaar een musicalrol. Als Jopie keert hij immers terug naar de buurt waar hij opgroeide én naar het aangrijpende oorlogsverhaal van zijn moeder.
Daardoor komt de voorstelling onverwacht dichtbij. Het tijdschrift Weekend vraagt zich dan ook af of de rasartiest misschien toch niet een beetje bang is dat die emoties hem tijdens het spelen ineens overmannen.
“Dat zal me, denk ik, niet zo snel overkomen”, beantwoordt Henk die vraag. “Tijdens het repetitieproces probeer je bij iedere rol wel altijd zo diep mogelijk te gaan. Hoe ver kan ik gaan? Wanneer ga ik té ver?”, legt hij uit.
“Zo werd ik tijdens een doorloop van ‘Rembrandt De Musical’ ooit zo geraakt dat ik als een gek begon te huilen”, herinnert hij zich. “Ik kon niet stoppen, maar probeerde zo goed als ik kon door te gaan.”
“Toen besefte ik dat ik te ver was gegaan, want als je huilt, kun je niet zingen”, vervolgt Henk. “Toch is het fijn om tijdens repetities die grenzen op te zoeken”, meent hij tot slot.
