“Vijf jaar geleden besloot Loes Haverkort een tijdelijke acteerstop in te lassen. Rond diezelfde tijd besloten haar man Floris en zij om met hun twee kinderen naar een vallei in het zuiden van Frankrijk te verhuizen.
“We kenden de streek goed, omdat mijn oom daar woont, en per toeval kwam er een huis op ons pad. Het voelde als het juiste moment: ik was gestopt met acteren, door de coronalockdowns lag de wereld stil en daar zou ik alle tijd hebben om aan mijn muziek te werken”, deelt Loes met het tijdschrift Jan. “Maar juist toen ik vertraagde en rust voelde, werd ik enorm met mezelf geconfronteerd.”
“Aan de ene kant vond ik het fantastisch daar in Frankrijk, maar ik liep ook heel vaak met mijn hond een berg op en dacht: wat doe ik hier eigenlijk? Ik moet iets dóén met mijn leven en het lukt me niet. Eigenlijk kwam er een diepgeworteld gevoel van zelftwijfel naar boven, en een angst om niet goed genoeg te zijn. Mijn gedachten werden ook steeds donkerder”, bekent Loes. “Er waren momenten dat ik serieus dacht dat het ook oké zou zijn als ik er niet meer was, misschien zelfs wel beter. Daar schrok ik van. Ik had toch alles? Waarom voelde ik me dan zo ongelukkig?”

