Toen Carrie ten Napel vier was, stierf haar broertje Henk-Jan onverwachts in z’n slaap. Dit drama zorgde ervoor dat ze zich in zekere zin ging wegcijferen zodat haar ouders zich ten minste om haar geen zorgen meer hoefde te maken. Een valkuil waar ze lang mee geworsteld heeft, zo lezen we in Libelle.
“Het heeft me vaak tegengehouden. Ik had last van verlatingsangst en bindingsangst. Ik kon prima vriendschappen aangaan, maar een diepe liefdesrelatie vond ik ingewikkeld”, bekent Carrie. “Ik was bang om mijn geliefde te verliezen. Na wat therapie en twee stukgelopen relaties vond ik rust bij mijn man Michiel. Hij ziet mij en snapt mij”, zegt de presentatrice. “Maar nu we ouders zijn van twee prachtige kinderen heb ik natuurlijk de angst om hen te verliezen.”
“De drang en de wens om bij elkaar te blijven, is echter nog veel groter”, vervolgt Carrie. “En ik heb ook geleerd dat ik niet alles hoef te dragen, dat ik nee mag zeggen. Ook in mijn werk. Tot hier en niet verder, anders kan ik niet leveren. Voor mezelf kiezen voelde als zwakte. Terwijl ik het begrijp als anderen het wel doen. Ik was gewend degene te zijn die alles aankan, maak je om mij maar niet druk. Dat had ik mezelf aangeleerd.”
